Take That

Er zijn van die vaste wetten in de popmuziek waar eigenlijk nooit mee gespot wordt. Neem nou de wet van de boybands: ze zijn éven leuk, maar zodra de tienerfans volwassen worden, is het gedaan met de populariteit en horen we verder nooit meer iets van die ex-tieneridolen. Toch wordt die vuistregel heel af en toe genegeerd. Vraag maar aan Take That.


Want dat die boyband – inmiddels kun je beter van een manband spreken – in 2006 doodleuk aan een tweede leven begon, druiste dwars tegen al die popwetten in. Maar het is ze toch gelukt.

Take That begon begin jaren ’90 zoals zoveel boybands zijn begonnen: als een idee van een slimme producer, die (terecht) dacht dat er veel geld te verdienen zou zijn met een groep jonge, goed uitziende jongens die lichtgewicht popliedjes zouden zingen. Ze waren de tegenhangers van New Kids on the Block uit de VS, die rond 1990 erg populair waren.

De producer vond Gary Barlow, Mark Owen, Robbie Williams, Howard Donald en Jason Orange. In 1990 kwam de eerste single uit, maar pas twee jaar later werd Take That eindelijk succesvol: ‘It Only Takes A Minute’ en het album ‘Take That And Party’ werden grote hits. Tegelijk met het verdwijnen van New Kids on the Block werd Take That ongekend populair in Groot-Brittannië; kennelijk hadden de New Kids-fans behoefte aan wat nieuws na het verdwijnen van hun idolen.

Maar Take That was toch nét iets meer dan zomaar een boyband. Niet alleen vanwege het enorme succes (acht Britse nummer 1-hits in drie jaar tijd), maar ook vanwege het feit dat zanger Gary Barlow een uitstekend songwriter was. Luister maar eens naar ‘Back For Good’, dat door Barlow werd geschreven.

In 1996 kwam het einde van Take That, nadat Robbie Williams onderweg al eerder was opgestapt. Voor de fans niet te verkroppen: er werden zelfs telefoonlijnen in het leven geroepen om suïcidale fans in leven te houden. De vier ex-leden wierpen zich op een solocarrière, maar die kwam in geen van de gevallen echt van de grond. Terwijl Robbie Williams wereldberoemd werd en het nooit kon nalaten om z’n ex-maten (met name Gary Barlow) belachelijk te maken, kwijnden Gary, Jason, Howard en Mark een beetje weg.

Het laatste optreden dat Take That als viermansformatie gaf, was in de TROS TV Show van Ivo Niehe. Aangezien ze waarschijnlijk niet wilden dat dát de geschiedenisboeken in zou gaan als spetterend afscheidsconcert, besloten de vier het in 2005 het weer te gaan proberen. Een ongehoorde stap, want boybands komen nu eenmaal nooit meer bij elkaar – zéker niet als ze geen boys, maar volwassen mannen zijn. Take That deed het tóch, en gewapend met de fantastische single ‘Patience’ werd de aanval op de hitlijsten geopend. En met succes: de singles ‘Patience’ en ‘Shine’ en het comeback-album ‘Beautiful World’ werden kaskrakers.

Toen de fans eerste schok van de reünie van Take That weer een beetje te boven waren gekomen, kwam de opvolger van ‘Beautiful World’ uit: ‘The Circus’. En ondanks dat Take That nog steeds hun eigen records qua kaartverkoop voor hun optredens wisten te breken, werden de singles van dit album niet echt een doorslaand succes. Hadden ze met ‘Patience’ en ‘Shine’ hun kruit verschoten? Bovendien kwamen er allerlei schandalen aan het licht over buitensporige affaires van de bandleden (er was zelfs een 'minnaressenmanager' in dienst), wat hun imago geen goed deed.

John en Paul ... eh, Gary en Robbie schrijven 'Shame'
Dus moest er een afleidingsmanoeuvre bedacht worden. En wat bijna onmogelijk leek, gebeurde in 2010 toch: Take That ging weer een album opnemen in de originele bezetting. Wereldster Robbie Williams was terug op het oude nest. Zijn carrière kon ook wel weer een impuls gebruiken. Zijn terugkeer gebeurde niet zomaar: er was een goedmaakduet voor nodig om de strijdbijl tussen de twee kemphanen Gary Barlow en Robbie Williams te begraven. Samen schreven ze ‘Shame’, waarin ze hun excuses aanboden voor de manier waarop ze in het verleden openbaar ruzie maakten. Let vooral op het 'Blackbird'-achtige intro en de John Lennon en Paul McCartney-achtige relatie die uit de tekst blijkt. Net als met de Beatlemania lijkt ook op dat gebied de geschiedenis zich te herhalen.

Met z'n vijven maakten ze het album 'Progress'. Tegenwoordig krijgen alle leden van de band een vinkje achter hun naam als het gaat om credits voor het schrijven van een nummer. In de beginperiode schreef Gary de nummers en werd hij dus ook als schrijver aangewezen, wat bij Robbie veel frustratie opleverde. Hij had het idee dat zijn muzikale ideeën niet serieus werden genomen. Nu, of de andere vier hebben meegeschreven of niet, wordt daar geen onderscheid meer in gemaakt. Maar rivaliteit is er nog steeds. Mark: "It's been an absolute delight spending time with Rob again. But I'm still a better footballer."

Take That is dus weer helemaal terug. Groter en beter dan ooit. Ook al is het tegen alle popwetten in.

Actieoverzicht


Swipe