LeAnn Rimes

LeAnn Rimes was amper veertien toen ze al een verzamelalbum kon uitbrengen met ‘The early years’, wat aangeeft dat ze er toen al een hele carrière op had zitten. Niet slecht voor een meisje dat voor haar vijftiende al meer had bereikt dan heel veel collega’s nog niet eens voor hun tachtigste halen.


LeAnn was een jaar of twaalf toen ze haar eerste album maakte, maar dat werd geen groot succes. Twee jaar later – toen LeAnn al een aardige veteraan was – brak ze door met ‘Blue’, een album dat haar een countryster maakte in de VS. Sterker nog, ze won de Grammy Award voor beste nieuwe artiest, waarmee ze de jongste winnares ooit werd van die prijs.

Haar Nederlandse doorbraak kwam wat later, toen ze ‘al’ zestien jaar was: ‘How do I live’ was in 1998 een top 10-hit. In de VS stond de single maar liefst 69 weken onafgebroken in de Hot 100, en dat is nog altijd een record.

In 2000 deed ze het nóg ietsje beter toen ze met ‘Can’t fight the moonlight’ een nummer 1-hit had in de Top 40. Beide hits waren overigens geschreven door Diane Warren, die in de jaren ’80 en ’90 talloze Amerikaanse nummer 1-hits heeft geschreven.

Ondanks al haar succes was LeAnn niet blij met haar prestaties. Ze had het gevoel dat ze zich als zangeres niet goed genoeg kon ontwikkelen, vooral omdat ze in de country-scene gedrukt werd door producers. In 2002 verraste ze vriend en vijand met het album 'Twisted angel’, een plaat waarop Rimes zich grotendeels concentreerde op popmuziek. De nummers werden grotendeels door haar zelf geschreven, waarmee ze haar talenten als songwriter benadrukte. De eerste single ‘Life goes on’ werd een grote hit over de hele wereld.

Maar daarna leek haar carrière wat gedoofd te zijn. Het album ‘Whatever we wanna’ uit 2006 verdween alweer snel in de uitverkoopbakken. LeAnn bleek ingehaald te zijn door jongere concurrenten, vooral uit de Idols- en X Factor-hoek.

Amper 25 en dan al een uitgebluste carrière…. Ook dát kunnen weinig generatiegenoten van haar zeggen.

Actieoverzicht


Swipe