Elvis Costello

In 1966 stond ene Ross McManus in de Top 40 met het liedje 'Patsy Girl'. Na één week was hij alweer verdwenen, om nooit meer terug te komen in de Top 40. Ook niet zo verwonderlijk, want de muziek die Ross maakte was zelfs voor 1966 al behoorlijk ouderwets. Maar ondanks z'n ultrakorte Top 40-carrière zou 'Patsy Girl' niet het laatste zijn wat we van de McManus-familie te horen zouden krijgen.


Want zoon Declan zou jaren later ook het een en ander laten horen op muzikaal gebied. Niet als Declan McManus, maar als Elvis Costello. De grootste chagrijn in de popmuziek wordt 'ie wel eens genoemd (en dat kan best wel eens kloppen, want hij is nooit zo aardig tijdens interviews), maar hij is ook een van de meest veelzijdige artiesten die er rondloopt. New wave, country, jazz, pop - hij heeft het allemaal onder de knie.

Die artiestennaam haalde Declan/Elvis trouwens uit twee mensen die hem erg hebben beïnvloed: Costello is de meisjesnaam van z'n moeder, en Elvis komt van - nou ja, dat kun je natuurlijk wel raden. The King was nu eenmaal het grote idool van de jonge Declan.

Elvis Costello debuteerde in 1977 met 'Oliver's Army', waarna hij nog veel meer heel aardige hits op z'n naam schreef. Opvallend was hoe veelzijdig hij wel niet was - 'Good Year For The Roses', bijvoorbeeld, is onvervalste country terwijl hij de laatste jaren vooral jazz-achtig repertoire speelt. Z'n huwelijk met jazz-zangeres Diane Krall zal daar zéker een rol in hebben gespeeld. Eerder dit jaar won hij zelfs een Grammy Award in de jazz-categorie voor een album dat hij met het Nederlandse Metropole Orkest had opgenomen.

Hij is dus moeilijk in een hokje te stoppen, maar dat zal 'ie zelf niet erg vinden. Elvis Costello - zet hem maar gewoon bij "goed en veelzijdig".

Actieoverzicht


Swipe