Counting Crows

‘Een voor de pijn, twee voor de vreugde / Drie voor meisjes en vier voor jongens / Vijf voor zilver, zes voor goud / Zeven voor een geheim dat geheim moet blijven’. Dit zijn de laatste regels van een gedicht waarin de ik-persoon een soort aftelrijmpje maakt als hij kraaien telt. Dat tellen van de kraaien vormde de inspiratiebron voor een van de leukste bands van de jaren ’90 en ’00: Counting Crows.


Adam Duritz en Dave Bryson richtten in 1990 in San Francisco een duo op dat in het begin slechts wat aanrommelde in de omgeving van San Francisco. Stukje bij beetje kreeg het duo meer vorm en kwamen er nieuwe bandleden bij, zodat er in 1992 sprake was van een échte band: Counting Crows, bijeengebracht in Berkeley (Californië) en genoemd naar een gedicht dat Adam ooit hoorde in een film. In totaal bestond de groep uit 6 man, maar uiteindelijk hebben 9 mensen met de Crows te maken (gehad). Vooral van drummer werd nogal eens gewisseld.

Vanaf dat moment ging het snel. Nog voordat ze ook maar één plaat hadden gemaakt, stonden ze al in de Rock ’n Roll Hall of Fame, waarbij ze persoonlijk werden aangekondigd door Van Morrison en door Robbie Robertson van The Band. David Letterman, de almachtige talkshow-host in de VS, zei al dat met de komst van Counting Crows alle andere nieuwe bands totaal overbodig waren geworden.

Het zal je allemaal maar gezegd worden. Maar de échte test kwam natuurlijk met het eerste album, ‘August And Everything After’ (1993). Kon de band de verwachtingen inlossen? Nou, kijk maar eens naar al die beste-album-aller-tijden-lijstjes, en geheid dat je ‘August And Everything After’ tegenkomt. Vooral het nummer ‘Mr Jones’ (tip) werd een enorme hit in de VS. Counting Crows kon daardoor niet meer stuk in een tijd dat er juist behoefte was aan melodieuze rock, als tegenhanger van de Seatle-grunge van Nirvana en Pearl Jam.

Counting Crows bouwde een gedegen live-reputatie op, ook in Europa waar de hits wat minder groot waren dan in de VS. Een concert of een plaat van de band is over het algemeen een feestje, maar de band is eerlijk gezegd op z’n allerbest als zanger Adam Duritz zich weer even van z’n treurigste kant laat zien. ‘A Long December' (tip) van 'Recovering The Satellites’ (1996), bijvoorbeeld, is zo’n heerlijk nummer waarin Adam zich wentelt in zijn eigen leed. En leed bezingen moet je kunnen. Adam kán het. Als geen ander.

In 2003 kwam eindelijk de definitieve Nederlandse doorbraak met de Joni Mitchell-cover ‘Big Yellow Taxi’ en in 2004 dankzij BLØF, een band die erg geïnspireerd lijkt door Counting Crows. De gezamenlijke single ‘Holiday In Spain’ werd een nummer 1-hit, oorspronkelijk afkomstig van het album ‘Hard Candy’. Een album dat overigens wat luchtiger van toon is dan zijn voorgangers. Een paar maanden later scoorden ze met 'Accidentally in love', dat is gebruikt in de animatieflim 'Shrek 2'.

Zou Adam eindelijk al z’n leed het hoofd kunnen bieden? Vast wel, maar als het maar niet betekent dat hij nog meer van die zelfmedelijden opwekkende meesterwerkjes gaat maken.

In maart kwam hun vijfde album, Saturday Nights & Sunday Mornings, uit. Het album werd goed ontvangen bij de critici maar minder bij de fans, ondanks dat het album een aardig repertoire heeft aan die droevige liedjes die ze juist zo fijn vinden.

Actieoverzicht


Swipe