Bruce Springsteen

‘Tonight I saw rock ’n roll’s future and its name is Bruce Springsteen’, waren de afsluitende woorden van een jonge popjournalist in 1975, Jon Landau. Hij had een uitvoerig stuk geschreven over zichzelf, over z’n saaie jeugd en over zijn huidige ook al niet al te vrolijke leven, maar ook over het feit dat dat saaie leventje in één klap op z’n kop was gezet door die jonge, rauwe, opwindende rockzanger die de toekomst van de rock ’n roll kennelijk belichaamde: Bruce Springsteen.


Jon Landau bleek achteraf gelijk te hebben: Bruce wás de toekomst (en de redding) van de Amerikaanse rock ’n roll, net op het moment waarop de rock dreigde te verzanden in bands die zichzelf veel te serieus namen. Landau had er zelf ook wel een aandeel in, want na het lovende stuk werd hij Bruce’s manager.

Bruce Springsteen - geboren in 1949 in New Jersey – heeft van z’n gewone ‘working class’ afkomst nooit een geheim gemaakt in zijn werk. Sterker nog, vooral op zijn eerste albums waren het dingen uit zijn directe omgeving die hem hadden geïnspireerd: auto’s, meisjes, verveling, grauwheid, verlangen, hoop. Geen zoete liefdesliedjes, maar nummers die uit het leven gegrepen waren. ‘Born To Run’, bijvoorbeeld, over het verlangen om het saaie New Jersey te ontvluchten (ironisch genoeg adopteerde de stad het nummer jaren later als een soort volkslied. Bruce kon er wel om lachen).

Bruce werd in 1972 ontdekt, waarna hij twee onsuccesvolle albums maakte. Pas met ‘Born To Run’ in 1975 was de doorbraak een feit, onder meer dankzij het eindeloze toeren dat hij met z’n vaste E Street Band deed. De plaat werd de hemel in geschreven en Bruce was de nieuwste rock ’n roll hype. Maar gelukkig wist hij net op tijd die hype te omzeilen, door simpelweg door te gaan met het toeren en het maken van platen. Bruce liet zich niet gek maken.

Op ‘Darkness On The Edge Of Town’ en ‘The River’ werd Bruce steeds persoonlijker, en zong hij steeds vaker over de outcasts van de samenleving. Nummers over losers, en niet over winnaars. Maar altijd was er die eindeloze hoop en dat onvermoeibare optimisme. Luister maar eens naar het album ‘The River’ en je komt alles tegen wat de Amerikaanse samenleving anno 1980 bezighield.

Het grote commerciële succes kwam in 1984 met ‘Born In The USA’, een plaat die soms ten onrechte als een patriottische plaat wordt bestempeld. Dat was het juist niét – ‘iedereen die dat denkt, heeft mijn album totaal verkeerd begrepen’, zei Bruce ooit. De plaat leverde hem in Nederland een heldenstatus op, onder meer dankzij de drie Kuip-concerten die met de Born in the USA Tour gepaard gingen. De platen van Bruce waren in de zomer van 1985 niet meer aan te slepen; hij stond op een gegeven moment met drie singles in de top 10 en met vijf albums in de albumlijst.

In 1987 verschijnt een wat introverter album, ‘Tunnel Of Love’, Bruce’s eerste echt breekbare album over liefde en identiteit. Aan het eind van de ‘80s, in november 1989, neemt Springsteen afscheid van de E Street Band.

In maart 1992 verschenen tegelijkertijd de albums ‘Human Touch’ en ‘Lucky Town’. De albums scoorden maar matig, zodat Bruce het verwijt kreeg dat hij de weg kwijt was. In de rest van de jaren ’90 hield hij zich redelijk rustig, om in 1999 heel verrassend weer met de E Street Band op tournee te gaan. De oude tijden van de jaren ’70 en ’80 herleefden weer en de fans vonden het prima.

De laatste jaren wisselt Bruce het werk met zijn E Street Band af met solowerk of werk met anderen. Zo maakte hij in 2006 het album ‘We Shall Overcome: The Seeger Sessions’, met daarop Amerikaanse folkliedjes. 2007 kwam hij met 'Magic'.

Actieoverzicht


Swipe