Ten Sharp was een popgroep uit Purmerend, die het van mooie, romantische liedjes met fraaie uithalen van de zanger moest hebben. Toen de groep in 1984 werd opgericht door zanger Marcel Kapteijn en toetsenist Niels Hermes, kon niemand voor mogelijk houden dat die groep zeven jaar later internationaal zou doorbreken.

Eigenlijk was The Babys maar een rare naam voor de band die we kennen van ‘Isn’t It Time’ en ‘Everytime I Think Of You’. Zo’n stevige rockband had toch een veel stoerdere naam kunnen kiezen dan het wat weeïge Babys. Goede naam of niet, de band maakte in ieder geval een paar grote klassiekers in de ‘70s.

Een eeuwige vlam op het graf van Elvis Presley, zeezieke mensen op een veerboot tijdens een storm of het typische maandagochtendgevoel: Het waren niet de meest voor de hand liggende onderwerpen waar The Bangles hun inspiratie vandaan haalden. Maar ondanks (of misschien wel dankzij) die ongewone inspiratiebronnen was de groep een van de meest succesvolle meidengroepen van de jaren ’80.

The Beatles… wat valt er nog over te zeggen? Dat ze de meest invloedrijke en meest succesvolle band aller tijden zijn? Dat er zonder hen eigenlijk helemaal niets zou zijn geweest? Dat de rock ’n roll in Nederland op 5 juni 1964 begon met het enige bezoek van The Beatles aan ons land?

Voor negen van de tien bands uit Engeland of Amerika geldt: heb je in eigen land succes, dan is de verovering van – laten we zeggen – Europa geen enkel probleem. De meeste van die bands makten de geslaagde oversteek naar het continent om ook daar flink wat hits te scoren. En toch zijn er Engelse of Amerikaanse bands die hier nauwelijks voet aan de grond krijgen. The Beautiful South, bijvoorbeeld.

Zweden: het land waar iedereen in een Volvo rijdt, de winters koud zijn, de vrouwen blond en de muziek altijd vrolijk is. Want of je nou ABBA hebt, of Ace of Base, of welke hit dan ook uit de Stockholmse hitfabriek van Max Martin (Backstreet Boys, Britney Spears, *NSync): het klinkt altijd vrolijk. Maar Zweedse muziek is meer dan alleen ABBA. The Cardigans, bijvoorbeeld, die toch wat minder luchtig waren dan hun beroemde landgenoten.

Roem, geld, fortuin, fans… bijna alle artiesten die je op Sky Radio hoort is het daar om te doen als ze besluiten de muziekwereld in te stappen. Want de glitter en glamour van de popwereld is nu eenmaal érg verleidelijk. Dat het ook allemaal anders kan lopen, bewijst het verhaal van The Carpenters wel.

Soms is er één bepalend moment dat de hele carrière van een artiest of band beïnvloedt. Een goed optreden (of juist een heel slecht), een goed liedje of een opvallend tv-optreden. In het geval van The Cars ging het ook om één liedje, maar wel op een manier die eigenlijk niets met dat liedje te maken had.

‘Never change a winning team’, zeggen ze in de sport wel eens. Logisch eigenlijk, want als je een goedlopend team verandert, is de kans groot dat het sportieve succes is verkeken. Dat geldt ook voor de popmuziek: haal de belangrijkste man of vrouw uit een band en je kunt het verder wel vergeten. Even leek het die kant op te gaan met The Commodores toen Lionel Richie opstapte, maar de band wist zich aardig te revancheren. Dankzij een bizarre film over een mortuarium dat een bordeel wordt.

"Ik ben dat popwereldje eigenlijk meer dan zat. Ik wil er niks meer mee te maken hebben". Het waren woorden van die strekking die Jimmy Somerville in 1985 riep toen hij uit Bronski Beat stapte. "Die zien we dus nooit meer terug", was de gedachte bij veel mensen, maar dat viel erg mee: nog voor het einde van het jaar had hij alweer een nieuw bandje. Kennelijk viel dat ‘popwereldje’ toch nog wel mee.

In de jaren ’90 was er een opvallende comeback van Ierse folkmuziek. Plotseling werd die muziek (weer) hip, onder meer dankzij het succes van dansshows als Riverdance en Lord of the Dance. In het kielzog van deze trend kon de Ierse familiegroep The Corrs miljoenen platen verkopen van hun eerste drie albums – en dat terwijl aanvankelijk niemand wat in de groep zag.

Het zou een aardig onderwerp zijn voor een muziek-wetenschappelijke studie: de rol van cranberry’s in de popmuziek. Allereerst had je in de jaren ’60 al The Beatles die op een van hun platen ‘cranberry sauce’ zeiden (maar zó gemixt dat het nauwelijks hoorbaar was, zodat sommigen dachten dat er ‘I buried Paul’ werd gezegd, waarmee de geruchten dat Paul dood zou zijn verder werden gevoed). In de jaren ’90 had je bovendien nog The Cranberries, die oorspronkelijk Cranberry Saw Us heetten.

Je kent dat wel: je loop door de stad en je hoort al van veraf een straatmuzikant verwoede pogingen doen om een liedje te produceren op z’n (meestal vals gestemde) gitaar. Snel loop je er in een boogje om heen, want het zijn nou niet bepaald de allerbeste die in het openbaar een deuntje zingen.
Toch weet je het maar nooit. Er kan een nieuwe wereldster tussen zitten. Neem bijvoorbeeld Dave Matthews.

The Doors was een psychedelische Amerikaanse rockband rond de uitbundige zanger Jim Morrison. Die overleed echter in de zomer van 1971, waardoor de eigenlijke loopbaan van de groep nog geen vijf jaar duurde. Kort maar hevig dus. Hoewel: dankzij slimme marketing-technieken kunnen de drie overgebleven bandleden nog altijd een aardig belegde boterham verdienen met het inmiddels 40 jaar oude materiaal.

Je hebt van die bands die zó onlosmakelijk verbonden zijn aan een bepaalde periode, dat je meteen terug moet denken aan die tijd zodra je hun muziek hoort. Neem nou The Eagles, want als je ‘Hotel California’, ‘One of these nights’ of ‘Take it easy’ hoort, zit je weer zó in de jaren ’70. Of je die tijd nou hebt meegemaakt of niet.

Ach ja, de jaren ’80: je denkt er aan en meteen krijg je allerlei beelden voor je. Beelden van zangers met rare kapsels, je hoort de synthesizer-deuntjes al weer in je oren en je ziet de primitieve videoclipjes weer op je netvlies.
Grote kans dat je bij die gedachten – bewust of onbewust – aan de Human League denkt.

Misschien wel de meest succesvolle, beruchte, verguisde, opmerkelijke én meest muzikale showbizz-familie in de VS van de laatste dertig jaar. De jongens en meisjes van het gezin zorgden er ieder op hun eigen manier voor dat ze decennialang – tot de op de dag van vandaag – in de picture zouden blijven.

Misschien was The Jam wel té Brits om echt door te kunnen breken in ons land. Dat zal dan wel de reden zijn waarom ze bij ons maar twee hitjes hebben gehad en in Groot-Brittannië meer dan twintig (waaronder een paar nummer 1-hits). Typisch Brits of niet, The Jam zorgde begin jaren ’80 voor lekker veel opschudding in de muziekscene en alleen daarom al is het een belangrijke band.

The Eagles zeiden ooit: ‘We komen pas weer bij elkaar als de hel bevriest’. Toen ze in 1994 weer samen gingen optreden heette die tour dan ook ‘The Hell Freezes Over Tour’. Zó klein was immers de kans geweest dat de band ooit weer bij elkaar zou komen.
Nóg kleiner was de kans op een reünie van The Police. Maar die kwam er toch, in 2007. Tegen alle verwachtingen in.

Ze wordt in 2008 zeventig jaar, maar ze weet nog amper van ophouden: Tina Turner, van wie de carrière op het leven van een kat lijkt. Want die heeft – net als Tina – meerdere levens.

Het kan soms raar gaan in de muziek. Het ene moment ben je rijk en beroemd, het andere sta je voor de rechter om je failliet te laten verklaren. Dat overkwam Toni Braxton, die na haar enorme populariteit van eind jaren ’90 een heel diepe val maakte.

Total Touch was een Nederlandse band rond zangeres Trijntje Oosterhuis en haar broer, componist Tjeerd Oosterhuis, die maar kort heeft bestaan, van 1996 tot 1999. Hun muziek was een mix van soul, r&b funk, pop en dance. De nalatenschap: twee albums en een handjevol Nederpopklassiekers.

Pak een willekeurige Amerikaanse plaat uit eind jaren ’70 en lees de kleine lettertjes. Grote kans dat je er de namen op tegenkomt van sessiemuzikanten als David Paich, de broers Jeff en Steve Porcaro of Steve Lukather. Ze waren op dat moment top of the bill, en werden door veel grote namen ingeschakeld om mee te spelen op platen.
De stap om zélf een band op te richten was dan ook niet zo’n heel grote.