Eddy Grant werd geboren in 1948 in de toenmalige Britse kolonie Guyana. Als kind verhuisde hij naar Groot-Brittannië, waar hij in de jaren ’60 lid werd van een aantal bands. In 1966 werd hij gitarist van The Equals, die in 1968 en 1969 niet minder dan acht hits hadden in de Top 40. Een daarvan was ‘Baby come back’, geschreven door Eddy zelf.

Wat zou er gebeuren als je in huize Rombley het woordje “Songfestival” laat vallen? Waarschijnlijk gefronste wenkbrauwen, op z’n minst, want het Songfestival heeft toch wel een belangrijke rol gespeeld in de carrière van Edsilia tot nu toe.

Je hebt ze eigenlijk niet meer tegenwoordig: de muzikale families waarvan een paar leden solo of met z’n allen de ene na de andere hit scoren. In de jaren ’70 had je The Osmonds en The Jackson Five en in de jaren ’80 DeBarge, maar nu zijn de familiegroepen vrijwel verdwenen. Misschien wel omdat de genoemde familiegroepen vaak met ruzies en andere problemen uit elkaar zijn gespat.

Het aardige van ELO is dat er nogal wat anekdotes over te vertellen zijn. Neem bijvoorbeeld de titel van hun eerste album, dat in Europa gewoon ‘ELO’ heette, maar in de VS ‘No answer’. De reden? Een telefoniste die zat te suffen.

Elton John werd geboren als Reginald Dwight, maar hij veranderde z’n naam eind jaren ’60 omdat hij graag een opvallender naam wilde hebben dan het gewone Reginald. Hij zat in een bluesband, Steampacket, met twee muzikanten van wie hij de namen leende: Long John Baldry en Dean Elton.

In 1966 stond ene Ross McManus in de Top 40 met het liedje 'Patsy Girl'. Na één week was hij alweer verdwenen, om nooit meer terug te komen in de Top 40. Ook niet zo verwonderlijk, want de muziek die Ross maakte was zelfs voor 1966 al behoorlijk ouderwets. Maar ondanks z'n ultrakorte Top 40-carrière zou 'Patsy Girl' niet het laatste zijn wat we van de McManus-familie te horen zouden krijgen.

Je hebt van die artiesten die zo groot zijn dat hun voornaam al genoeg is om te weten om wie het gaat. Want wie heeft Elvis Aron Presley nodig als je hem ook gewoon met ‘Elvis’ kunt aanduiden? Elvis is meer dan een naam – het is een icoon geworden voor de rock ’n roll, voor een onschuldiger tijd waarin Amerika nog het land van onbegrensde dromen was.

Goed, al die meidengroepen van nu zijn allemaal heel succesvol en goed, maar… ze hebben allemaal hun peetmoeders gehad. The Supremes, misschien, maar van recentere datum is er En Vogue. Zonder hen was Destiny’s Child er misschien wel niet geweest.

Het carrièreverhaal van Engelbert Humperdinck is even bizar als succesvol. Want iemand die jarenlang ploetert onder z’n eigen naam en pas het succes vindt als hij zich heeft genoemd naar een 19e-eeuwse operacomponist… dat kom je niet vaak tegen. In het geval van Engelbert dus wél.

Hij verkocht wereldwijd al 55 miljoen albums. Hij won in 1995 een Grammy voor zijn eerste album, toen nog in het Spaans. Maar pas toen hij in 1999 in het Engels doorging, maakten we in Nederland pas écht kennis met de zoon van Julio: Enrique Iglesias. 

Je hebt van die bands die zó onlosmakelijk verbonden zijn aan een bepaalde periode, dat je meteen terug moet denken aan die tijd zodra je hun muziek hoort. Neem nou The Eagles, want als je ‘Hotel California’, ‘One of these nights’ of ‘Take it easy’ hoort, zit je weer zó in de jaren ’70. Of je die tijd nou hebt meegemaakt of niet.