Het is zo’n lekker, smeuïg roddelverhaal waarvan je er maar weinig hebt in de popgeschiedenis: over wie gaat toch ‘You’re So Vain’ van Carly Simon? Er schijnen maar drie mensen te zijn die het weten: Carly Simon zelf, haar producer en een winnaar van een prijsvraag die het antwoord een paar jaar geleden van Carly zelf kreeg. Verder weet niemand het. En willen we het eigenlijk ook wel weten? Liever niet. Laten we zo’n mooie hitlegende maar in stand houden.

Je hoeft je ogen maar dicht te doen en je waant je zo in een stijlvolle Hollywood-nachtclub uit de jaren '50. Met heren die met hun gleufhoed op in nette pakken sigaren roken en dames met lange satijnen handschoenen, het haar in watergolven en de sigaret in de houder. En uiteraard een zangeres die naast de piano prachtige jazznummers zingt. Maar dan à la 2010. Goed geproduceerd en vooral erg swingend.

Je mag hem Steven Georgiou noemen, of Cat Stevens, maar hij luistert tegenwoordig het liefst naar Yusuf Islam. En toch gaat het om dezelfde man: de man die wij het beste kennen als Cat Stevens, de maker van prachtige liedjes als ‘Father And Son’ (tip), ‘I Love My Dog’ (21), ‘Morning Has Broken’ (5) en ‘Lady d’Arbanville’ (2). 

Ergens op YouTube is het filmpje nog wel te vinden: een tv-show uit de jaren ’80 op een Franstalige zender, waarin een jong, verlegen meisje met een gebit dat net klaar was met wisselen wordt geïnterviewd door de gastheer. Weinig mensen hadden toen kunnen denken dat dat schuchterige meisje in de jaren ’90 zou uitgroeien tot een van de megasterren in de muziekwereld: Celine Dion.

Yvette Marie Stevens (geboren in 1953) werd op haar 19e zangeres van de Amerikaanse soul- en funkband Rufus (hit uit 1975: ‘’Once You Get Started’’). Kennelijk vond ze haar eigen naam niet spannend genoeg, dus werd Chaka Khan haar artiestennaam.

Sommige bands hoeven niet lang  na te denken over een goede naam: ze nemen gewoon de plaats waar ze wonen als groepsnaam. Chicago deed dat ooit, Boston, de Nederlandse groep Amsterdam en Champaign ook al. In 1981 was deze eendagsvlieg uit het gelijknamige stadje in Illinois dé hitsensatie van Nederland.

Een perron van de New Yorkse metro: er zijn gekkere plekken om iemand te ontmoeten. Toch was dit de plek waar ooit, begin jaren ’90, ene Charles Pettigrew Eddie Chacon ontmoette. Eddie liep te pronken met een LP van Marvin Gaye onder de arm, waardoor de aandacht van Charles – een grote fan van Gaye – automatisch was getrokken.

Een bekend grapje in de muziekwereld: als je wilt weten hoe oud Cher is, hangt dat af van welk lichaamsdeel je bedoelt. Het ene stukje huid is wat nieuwer dan het andere, zullen we maar zeggen. Cherilyn Sarkisian LaPierre is het leven voorbeeld van hoe je de natuur een handje kunt helpen in het verouderingsproces. Ze kan er in ieder geval zélf ook om lachen.

Chic was een Amerikaanse disco- en funkband die in 1976 werd gevormd door gitarist Nile Rodgers en bassist Bernard Edwards. Ze zijn vooral bekend geworden door hun discohits, waaronder ‘Dance, Dance, Dance (Yowsah, Yowsah, Yowsah)', ‘Le Freak’, ‘I Want Your Love’ en ‘Good Tmes’.

‘Born In The USA’, ‘Dark Side Of The Moon’, ‘The Joshua Tree’, ‘Brothers In Arms’... alleen al het noemen van deze titels is genoeg om meteen de albums in kwestie in je gedachten voor je te zien. Ook weet je meteen wie de platen hebben gemaakt. Immers, goeie albums hebben goeie, originele titels. Maar ja, zeg dat maar eens tegen Chicago.

De man die al járen mooie liedjes maakt, een voorliefde heeft voor de kleur rood, vader is van een ex-Miss World en er geen moeite mee heeft dat ‘ie eigenlijk maar een eendagsvlieg is: Chris de Burgh. Want ‘Lady In Red’ uit 1986 is dan wel z’n enige grote hit, z’n vele fans malen daar niet om. Voor hen is Chris nog steeds een grote ster.

Sommige artiesten ken je beter van hun clips dan van hun muziek of andere werk. Neem nou Chris Isaak. Misschien zegt die naam je wat minder, maar als we er dan bij zeggen: "Die clip met Helena Christensen en die kerel op het strand", dan gaat er misschien een extra belletje bij je rinkelen. Nou, ‘die kerel’, die geluksvogel, dat was dus Chris Isaak.

‘Whatever Happened To Benny Santini?’ was in 1978 de opmerkelijke titel van het debuutalbum van Chris Rea. Het had niet veel gescheeld of Chris had Benny Santini geheten – althans, als artiestennaam, want zijn platenmaatschappij vond dat een veel beter ‘bekkende’ naam dan het saaie Chris Rea. Maar Chris vond dat maar niks.

Het stadje Akron in de Amerikaanse staat Ohio had begin jaren ’80 een opmerkelijke reputatie in de muziekwereld: er zouden namelijk verhoudingsgewijs heel veel popsterren vandaan komen. In Engeland verscheen zelfs een verzamelalbum met louter artiesten uit Akron. Een van hen was Chrissie Hynde van The Pretenders.

Ineens waren ze er in 1999: tienerzangeressen uit de VS die in no-time de wereld veroverden. Bovendien zangeressen die eigenlijk op dezelfde manier waren doorgebroken, namelijk dankzij de Mickey Mouse Club op het Amerikaanse Disney Channel. Britney Spears en Jennifer Lopez deden het op die manier, Christina Aguilera ook.

Christopher Cross werd op 3 mei 1951 geboren als Christopher Geppert in San Antonio, Texas. Hij wilde liedjes schrijven, zingen en laten horen, maar hoe doe je dat?

Les 1 in het officiële Sky Radio Handboek Voor Popsterren: begin nóóit een band met je familie. Dat wordt geheid ruzie. Tenminste, dat zou je denken als je de geschiedenis ziet van ruziemakende familieleden (de broers Gallagher van Oasis, The Jacksons, noem maar op) bekijkt. Maar soms kan het ook goed gaan. Neem bijvoorbeeld Clannad.

Wie kent ‘m niet: de iconische hoes van ‘Born To Run’ van Bruce Springsteen uit 1975. Je weet wel: die witte hoes met Bruce Springsteen en z’n klassieke gitaar op z’n nek, die ergens tegenaan leunt. Maar tegen wie?

Hij wordt door de fans liefkozend ‘The Peter Pan of Pop’ genoemd: de eeuwig jonge, eeuwig vrolijke en eeuwig succesvolle Cliff Richard. Al bijna vijftig jaar in het vak, maar nog even op handen gedragen door z’n fans als toen. Bovendien de enige artiest die hits heeft gehad in de jaren ’50, ’60, ’70, ’90 en ’00.

De naam Clouseau komt van de bekende filmfiguur Inspector Clouseau in de 'Pink Panther'-films met Peter Sellers. Clouseau is óók de band van de broers Kris en Koen Wauters, die in Vlaanderen zo’n beetje de populariteit van The Beatles voorbij is gestreefd.

Je kunt je natuurlijk afvragen hoe ver je in Engelstalige landen komt met de naam Cock Robin (letterlijk: Lul Roodborstje). Want vooral het eerste woord van de naam levert bij het horen ervan op z’n minst wat gegiechel op. Misschien is het daarom wel dat Cock Robin altijd veel succesvoller in Europa is geweest dan in bijvoorbeeld de VS of Groot-Brittannië.

Coldplay: zijn ze Radiohead voor de massa, of gewoon de nieuwe U2? Of een band die goed genoeg is om niét constant vergeleken te worden met andere?

Eigenlijk was hij in 1995 de internationale voorloper van Ali B. Een knuffelrapper, iemand die liet zien dat je met rap ook ánder publiek kunt bereiken dan alleen je eigen fanatieke fans. Bovendien eentje die in was voor een geintje en vanwege z’n welbespraaktheid (en niet constant z’n zinnen eindigde met ‘ya know what I’m saying’ of ‘ya know’) was hij een graag geziene gast in talkshows. En toch ging het mis.

‘Een voor de pijn, twee voor de vreugde / Drie voor meisjes en vier voor jongens / Vijf voor zilver, zes voor goud / Zeven voor een geheim dat geheim moet blijven’. Dit zijn de laatste regels van een gedicht waarin de ik-persoon een soort aftelrijmpje maakt als hij kraaien telt. Dat tellen van de kraaien vormde de inspiratiebron voor een van de leukste bands van de jaren ’90 en ’00: Counting Crows.

Craig David is, geloof het of niet, een van de laatste Britse talenten die niet is doorgebroken dankzij een Idols-achtig programma. Hij heeft het helemaal in z’n eentje geklaard, gewoon door hard te werken én door te beschikken over een enorm talent.

Crowded House is zo’n Australisch/Nieuw-Zeelands bandje dat eigenlijk geen vijanden heeft. Wat ze ook doen, het heeft altijd kwaliteit en het is nooit saai. Groot was dan ook de schrik toen ze er in 1996 plotseling mee ophielden, maar minstens zo groot was de opluchting toen ze tien jaar later gewoon weer doorgingen met het maken van platen en tournees.

Denk je aan Liverpool, dan denk je aan The Beatles. Maar die Britse havenstad heeft veel meer muzikale briljantjes opgeleverd dan alleen The Fab Four. Wat dacht je bijvoorbeeld van Culture Club, die rare maar toch wel érg goeie band die maar in één decennium echt op z’n plek was: de ‘80s.

Vraag je je ook wel eens af hoe het al die eendagsvliegen toch vergaat? Sommigen eindigen in de goot, anderen vinden hun plekje in een hoekje van de muziekwereld waardoor ze wat minder vaak in de schijnwerpers staan. Curtis Stigers is eentje uit die laatste categorie.

Cyndi Lauper is geboren in New York op 22 juni 1953 en heet voluit Cynthia Ann Stephanie Lauper Thornton (de naam was langer dan de baby zelf). Vóór haar 25e had ze de wereld er al van overtuigd dat ze toch wel heel ongewoon was – ‘She’s So Unusual’ was niet voor niets de titel van haar doorbraakalbum in 1984.

Zweden: het land waar iedereen in een Volvo rijdt, de winters koud zijn, de vrouwen blond en de muziek altijd vrolijk is. Want of je nou ABBA hebt, of Ace of Base, of welke hit dan ook uit de Stockholmse hitfabriek van Max Martin (Backstreet Boys, Britney Spears, *NSync): het klinkt altijd vrolijk. Maar Zweedse muziek is meer dan alleen ABBA. The Cardigans, bijvoorbeeld, die toch wat minder luchtig waren dan hun beroemde landgenoten.

Roem, geld, fortuin, fans… bijna alle artiesten die je op Sky Radio hoort is het daar om te doen als ze besluiten de muziekwereld in te stappen. Want de glitter en glamour van de popwereld is nu eenmaal érg verleidelijk. Dat het ook allemaal anders kan lopen, bewijst het verhaal van The Carpenters wel.

Soms is er één bepalend moment dat de hele carrière van een artiest of band beïnvloedt. Een goed optreden (of juist een heel slecht), een goed liedje of een opvallend tv-optreden. In het geval van The Cars ging het ook om één liedje, maar wel op een manier die eigenlijk niets met dat liedje te maken had.

‘Never change a winning team’, zeggen ze in de sport wel eens. Logisch eigenlijk, want als je een goedlopend team verandert, is de kans groot dat het sportieve succes is verkeken. Dat geldt ook voor de popmuziek: haal de belangrijkste man of vrouw uit een band en je kunt het verder wel vergeten. Even leek het die kant op te gaan met The Commodores toen Lionel Richie opstapte, maar de band wist zich aardig te revancheren. Dankzij een bizarre film over een mortuarium dat een bordeel wordt.

"Ik ben dat popwereldje eigenlijk meer dan zat. Ik wil er niks meer mee te maken hebben". Het waren woorden van die strekking die Jimmy Somerville in 1985 riep toen hij uit Bronski Beat stapte. "Die zien we dus nooit meer terug", was de gedachte bij veel mensen, maar dat viel erg mee: nog voor het einde van het jaar had hij alweer een nieuw bandje. Kennelijk viel dat ‘popwereldje’ toch nog wel mee.

In de jaren ’90 was er een opvallende comeback van Ierse folkmuziek. Plotseling werd die muziek (weer) hip, onder meer dankzij het succes van dansshows als Riverdance en Lord of the Dance. In het kielzog van deze trend kon de Ierse familiegroep The Corrs miljoenen platen verkopen van hun eerste drie albums – en dat terwijl aanvankelijk niemand wat in de groep zag.

Het zou een aardig onderwerp zijn voor een muziek-wetenschappelijke studie: de rol van cranberry’s in de popmuziek. Allereerst had je in de jaren ’60 al The Beatles die op een van hun platen ‘cranberry sauce’ zeiden (maar zó gemixt dat het nauwelijks hoorbaar was, zodat sommigen dachten dat er ‘I buried Paul’ werd gezegd, waarmee de geruchten dat Paul dood zou zijn verder werden gevoed). In de jaren ’90 had je bovendien nog The Cranberries, die oorspronkelijk Cranberry Saw Us heetten.