Dat cabaret en pop prima samen gaan, werd in de jaren ’70 al bewezen door Neerlands Hoop (Freek de Jonge en Bram Vermeulen), die voor het eerst popmuziek gebruikten in hun theatershows. Acda & de Munnik deden hetzelfde, alleen 25 jaar later.

Eigenlijk is het vreemd wat Agnetha Fältskog in 1970 deed. Ze was een veelbelovende, talentvolle zangeres in Zweden, met al een paar grote hits achter haar naam. Maar ze liet die solocarrière voor wat ‘ie was en werd lid van een nieuw bandje dat haar vriendje had opgericht. Toch was het een goeie beslissing.

Al Green is een merkwaardig figuur in de muziekwereld. Eigenlijk iemand die maar met één been in die muziekwereld staat. Het andere heeft hij nodig om in die ándere belevingswereld van hem te staan. Al is namelijk niet alleen zanger, maar ook dominee in zijn eigen kerk in Memphis. Al jaren combineert hij beide carrières.

“De man met de elastieken stembanden”, werd hij wel eens genoemd. Geen gekke vergelijking, want wat Al met z’n stem kon (en kan) doen grenst aan het onwaarschijnlijke. Met die supersoepele stem staat hij al jaren aan de top in het schemergebied tussen pop, jazz en blues.

Het is het schrikbeeld van bijna elke artiest: één hit scoren en daarna weer verdwijnen, verplicht om tot in lengte van jaren dat ene liedje te spelen tijdens je concerten. Met daarbij de wetenschap dat die halve man en een paardenkop die komt kijken bij het concert, alleen maar voor dat éne liedje komt. Het overkwam Al Stewart – maar hij heeft zich redelijk weten te revancheren.

Midden jaren ’90 waren het barre tijden voor vrouwen in de popmuziek. Goed, je had Celine Dion, je had Whitney Houston en Mariah Carey. Goeie zangeressen, daar niet van, maar wie van een beetje rock hield, kwam maar niet aan z’n trekken. Een rockende zangeres was destijds net zo zeldzaam als een ijsbeer in de zomer.

Gek toch eigenlijk hoeveel talentvolle en succesvolle zangeressen er de laatste jaren uit Canada komen: Avril Lavigne, Amanda Marshall, Alanis Morissette, Shania Twain, Nelly Furtado... En dan hebben we ook nog de wat oudere garde, zoals Celine Dion en Joni Mitchell. Zou het aan de Canadese lucht liggen…? Hoe dan ook, het land is rijkelijk bedeeld met vrouwelijk talent. Zoals Alannah Myles.

Ineens was ‘ie er, in 2000: Alessandro Safina. In de traditie van iemand als Andrea Bocelli had hij plotseling een monsterhit met de single Luna en het album ‘Insieme A Te’. Een jonge, aantrekkelijke zanger die zich op de grens van pop en opera bevindt. In 2000 was dat een garantie voor héél veel succes.

Alicia Augelio Cook werd in 1981 geboren. Al op 5-jarige leeftijd had ze maar één droom, en dat was beroemd worden in de showbusiness. Die droom kwam niet veel later uit – nog voor haar 20e had ze al een wereldhit met ‘Fallin’’.

Eigenlijk was het geen gezicht: een duo dat bestond uit een ielig, schraal mannetje achter een batterij synthesizers, en een nogal fors uit de kluiten gewassen zangeres met een fenomenale stem. Maar vooral vanwege dat laatste werd Yazoo begin jaren ’80 wereldberoemd, en vormde het een prima springplank voor de solocarrière van zangeres Alison Moyet.

In de jaren ’90 beleefde de country in de VS een enorme comeback, met nieuwe sterren als Garth Brooks, Dwight Yoakm, Randy Travis en John Michael Montgomery. De platen van deze zangers haalden miljoenenverkopen, maar in Nederland viel de muziek nauwelijks op. Toch haalde een van de nummer 1-hits van John Michael Montgomery, ‘I Swear’, de eerste plaats in ons land – maar dan wel in een r&b-versie.

All Saints: nog geen tien jaar geleden de groep die je vooraan kon vinden in de platenzaak, in de bak met best verkopende cd’s. Nu kun je ze – met wat geluk – alleen nog maar vinden in de bak van de uitverkoop. Zeg maar, ergens in een verscholen hoekje van de winkel.

De zoveelste ‘80s-revival is eigenlijk alweer een beetje voorbij (2007 wordt immers hét jaar van de comebacks van ‘90s-bands), maar tijdens een van de laatste revivals kwam plotseling de naam van Alphaville weer voorbij. Alphaville? Dat bandje van drie jongens met gelikte kapsels waarvan de teksten zo vaag waren dat je er niets van begreep? En dat alles op een nogal dun klinkene synthesizerbeat?

De meeste artiesten die je op Sky Radio hoort hebben er jaren over gedaan om beroemd te worden. Ze wisten van kind af aan al dat ze ooit muzikant of zanger(es) wilden worden. Dat moet ook wel, want de spreuk ‘jong geleerd, oud gedaan’ gaat in de muziek altijd op. Tenminste, op een paar uitzonderingen na dan.

Soms krijg je als artiest de raarste argumenten te horen van platenmaatschappijen die je geen contract willen aanbieden. Kijk, als je gewoon niet goed genoeg bent dan zullen ze je dat ook zeggen, maar wat dacht je van het argument: “Je stem klinkt te zwart”?

Veel kans gaven ze hem niet, toen Andrea Bocelli pas op z’n 36e meedeed aan het in Italië wereldberoemde San Remo Festival. Dat is, zeg maar, het Eurovisie Songfestival voor de Italianen. Maar hij won wél – en die overwinning was het begin van een ongekend succesvolle carrière.

Annie Lennox is een bijzondere vrouw. Ze treedt de laatste jaren niet meer zo vaak op, maar áls ze het doet, is het wel heel bijzonder. Neem nou haar optreden in 2005 tijdens Live8 in Londen. Daar stond ze, zonder een actuele hit of een nieuw album te promoten, met als enig materiaal een paar oude hits. Maar toen ze ‘Why’ zong, met beelden van hongerende kinderen op de achtergrond, stokte bij iedereen de adem.

Het leven van Anouk Teeuwe was er jarenlang een van “twaalf ambachten, dertien ongelukken”, maar vlak voordat ze die twaalf ambachten (en dertien ongelukken) had bereikt, nam haar leven een positieve wending: ze brak door als zangeres waardoor ze al tien jaar aan de absolute top staat.

The Queen of Soul, The First Lady of Soul… het zijn maar twee eretitels die nogal eens worden gebruikt om Aretha Franklin mee aan te duiden. Titels die overigens volkomen terecht zijn, hoewel ze die titel vooral heeft te danken aan haar materiaal uit de jaren ’60 – dat van recente jaren steekt daar toch wat bleekjes bij af.

Art Garfunkel houdt kennelijk van lijstjes. Op zijn website (www.artgarfunkel.com) staat bijvoorbeeld een lijstje van zijn favoriete plaat aller tijden: ‘Here, There And Everywhere’ van The Beatles (met ‘Bridge Over Troubled Water’ van hemzelf op nummer 4). Verder kun je lezen wat z’n favoriete klassieke compositie is (van Stravinsky), waar hij allemaal heeft gewandeld de laatste jaren en – ook niet mis – elk boek dat hij sinds 1968 heeft gelezen.

In 2002 had de Amerikaanse r&b-wereld er een ster bij: Ashanti, die met haar eerste singles meteen de ene na de andere Amerikaanse nummer 1-hit te pakken had. Ze kwam vanuit het niets, leek het wel, maar ze bleek een blijvertje: tot op de dag van vandaag is ze erg populair.

In Liverpool, tegenover de Cavern Club (waar The Beatles begin jaren ’60 debuteerden), is een ‘Wall of Fame’ ingericht, met daarop alle Liverpoolse platen die ooit op nummer 1 in Groot-Brittannië hebben gestaan. Het zijn er een stuk of vijftig, met The Beatles als belangrijkste leveranciers natuurlijk. Maar er is ook, weliswaar wat verscholen, een plekje voor Atomic Kitten, een meidentrio van ‘Liverpudlians’.

Je zou denken dat de Canadese zangeres Avril Lavigne geboren is in april – ‘Avril’ is immers Frans voor die maand. Maar nee, Avril werd gewoon in september (1984) geboren. Maar er zijn wel meer dingen in het leven van Avril die anders zijn dan je in eerste instantie zou denken.